Ostalo

Postavite pitanje
Telefon: 011/40-43-190
011/40-43-191
011/40-43-192

Email Print

U konkretnom slučaju, s obzirom da za glavni objekat nije izdata upotrebna dozvola, odnosno da nije evidentiran u službi za katastar nepokretnosti, u indeks izgrađenosti i zauzetosti ne obračunava se površina glavnog stambenog objekta.

Shodno čl.2. tač.13) i 14) Zakona o planiranju i izgradnji:

13) indeks zauzetosti parcele jeste odnos gabarita horizontalne projekcije izgrađenog ili planiranog objekta i ukupne površine građevinske parcele, izražen u procentima;

14) indeks izgrađenosti parcele jeste odnos (količnik) bruto razvijene građevinske površine izgrađenog ili planiranog objekta i ukupne površine građevinske parcele;

Shodno čl.158. Zakona o planiranju i izgradnji, objekat za koji je u skladu sa ovim zakonom predviđeno izdavanje građevinske dozvole može se koristiti po prethodno pribavljenoj upotrebnoj dozvoli.

S obzirom da je za objekat u konkretnom slučaju potrebno pribaviti upotrebnu dozvolu, ukupan indeks izgrađenosti  i zauzetosti glavnog i pomoćnog objekta ne sme prelaziti indeks izgrađenosti i zauzetosti propisan planskim dokumentom.

Zakon ne reguliše na koji način će se obavljati navedeni poslovi, to je na nivou organizacije jedinice lokalne samouprave.

Zakon reguliše da se Odlukom o gradskoj upravi vrši raspodela poslova iz nadležnosti jedinice lokalne samouprave. Podela o pojedinačnim zaduženjima se vrši Odlukom o sistematizaciji radnih mesta u okviru nadležnog organa.

Shodno Pravilniku o polaganju stručnog ispita i uslovima za dobijanje licence i ovlašćenja za izradu Glavnog projekta zaštite od požara i posebnih sistema i mera zaštite od požara, na osnovu uverenja o položenom stručnom ispitu koje izdaje Ministarstvo unutrašnjih poslova, podnosi se zahtev za izdavanje licence koju izdaje Ministarstvo unutrašnjih poslova

U skladu sa Uredom o načinu priznavanja inostranih isprava i znakova usaglašenosti ("Službeni glasnik RS", broj 98/09):

                                        

Član 1.

 

Ovom uredbom uređuje se način priznavanja važenja u Republici Srbiji isprava o usaglašenosti koje izdaju inostrana tela za ocenjivanje usaglašenosti (u daljem tekstu: inostrane isprave) i znakova usaglašenosti izdatih u inostranstvu (u daljem tekstu: inostrani znakovi usaglašenosti).

Član 2.

Inostrane isprave jesu: sertifikat, izveštaj o ispitivanju, deklaracija o usaglašenosti, uverenje o kontrolisanju ili drugi dokument kojim se potvrđuje usaglašenost proizvoda sa zahtevima inostranog tehničkog propisa.

Inostrani znakovi usaglašenosti jesu: SE znak i drugi znakovi usaglašenosti koji se stavlja na proizvod u skladu zahtevima inostranog tehničkog propisa.

Član 3.

 Inostrana isprava ili znak usaglašenosti koji je izdat u skladu sa potvrđenim međunarodnim sporazumom čiji je potpisnik Republika Srbija, važi u Republici Srbiji.

Na traženje pravnih ili fizičkih lica, ministarstvo u čijem delokrugu je priprema i donošenje tehničkih propisa kojima se uređuju zahtevi za proizvode na koje se odnosi inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti (u daljem tekstu: nadležno ministarstvo), daje mišljenje o postojanju potvrđenog međunarodnog sporazuma iz stava 1. ovog člana, odnosno da li je određena inostrana isprava ili znak usaglašenosti izdat u skladu sa tim sporazumom.

Član 4.

Ako inostrana isprava ili znak usaglašenosti nije izdat u skladu sa sporazumom iz člana 3. stav 1. ove uredbe, postupak za priznavanje važenja inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti pokreće se, pre stavljanja proizvoda na tržište ili upotrebu u Republici Srbiji, na osnovu zahteva za priznavanje koji podnosi inostrani proizvođač ili njegov zastupnik, odnosno uvoznik (u daljem tekstu: podnosilac zahteva).

Zahtev iz stava 1. ovog člana podnosi se nadležnom ministarstvu.

Podnosilac zahteva snosi troškove postupka priznavanja koji obuhvataju troškove za rad Komisije za priznavanje važenja inostranih isprava i znakova usaglašenosti iz člana 7. ove uredbe (u daljem tekstu: Komisija).

Član 5.

Zahtev iz člana 4. ove uredbe sadrži:

1) poslovno ime, odnosno naziv i adresu sedišta i pravnu formu podnosioca zahteva;

2) vrstu inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti, čije priznavanje se traži;

3) naziv države u kojoj je izdata inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti;

4) naziv inostranog tehničkog propisa na osnovu koga je izdata inostrana isprava, odnosno na osnovu koga je stavljen znak usaglašenosti, kao i naziv službenog glasila u kome je taj propis objavljen;

5) vrstu, odnosno naziv proizvoda i druge podatke radi bliže identifikacije proizvoda na koji se odnosi inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti;

6) poslovno ime, odnosno naziv i adresu sedišta i pravnu formu pravnog subjekta koji je izdao inostranu ispravu, odnosno stavio znak usaglašenosti na proizvod;

7) naziv države u kojoj je imenovano ili ovlašćeno telo za ocenjivanje usaglašenosti koje je izdalo inostranu ispravu;

8) naziv organa koji je imenovao, odnosno ovlastio telo za ocenjivanje usaglašenosti iz tačke 7) ovog člana;

9) druge podatke od značaja za priznavanje važenja inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti.

Član 6.

Uz zahtev iz člana 5. ove uredbe podnose se sledeći dokazi:

1) kopija izvoda iz registra privrednih subjekata za podnosioca zahteva, overena od strane nadležnog organa, kao i overeni prevod tog izvoda na srpski jezik od strane ovlašćenog sudskog tumača, ako je podnosilac zahteva inostrani proizvođač;

2) originalnu inostranu ispravu ili njenu kopiju overenu od strane inostranog nadležnog organa, kao i overeni prevod te isprave na srpski jezik od strane ovlašćenog sudskog tumača;

3) kopiju originalnog teksta tehničkog propisa iz člana 5. tačka 4) ove uredbe i overeni prevod tog propisa na srpski jezik od strane ovlašćenog sudskog tumača;

4) kopiju izvoda iz registra privrednih subjekata za lice iz člana 5. tačka 6) ove uredbe, overenu od strane inostranog nadležnog organa, kao i overeni prevod tog izvoda na srpski jezik od strane ovlašćenog sudskog tumača;

5) kopiju akta o imenovanju, odnosno ovlašćivanju ili drugog odgovarajućeg dokumenta, koji je izdao organ iz člana 5. tačka 8) ove uredbe, overenu od strane inostranog nadležnog organa, kao i overeni prevod tog akta na srpski jezik od strane ovlašćenog sudskog tumača;

6) dokaz o plaćenoj republičkoj administrativnoj taksi, u skladu sa zakonom;

7) drugi dokazi kojima se potvrđuju navodi iz zahteva.

Član 7.

Ispunjenost uslova za priznavanje važenja inostrane isprave utvrđuje Komisija koju, za oblast jednog ili više tehničkih propisa, obrazuje ministar nadležnog ministarstva (u daljem tekstu: nadležni ministar).

Komisiju sačinjavaju najmanje tri člana, od kojih je najmanje jedan predstavnik nadležnog ministarstva, predstavnik Akreditacionog tela Srbije i predstavnik iz reda stručnjaka iz oblasti koja je uređena odgovarajućim srpskim tehničkim propisom.

Članovi Komisije mogu imati zamenike.

Po potrebi, u rad Komisije mogu se uključiti i drugi stručnjaci, izvan nadležnog ministarstva, za oblast koja je uređena odgovarajućim srpskim tehničkim propisom.

Radom Komisije rukovodi predstavnik nadležnog ministarstva.

Član 8.

Komisija na osnovu podnetog zahteva za priznavanje i priloženih dokaza, utvrđuje da li:

 1) zahtevi iz inostranog tehničkog propisa obezbeđuju najmanje isti stepen zaštite bezbednosti života i zdravlja ljudi, zaštite životinja i biljaka, zaštite životne sredine, zaštite potrošača i drugih korisnika i zaštite imovine, koji su određeni zahtevima odgovarajućeg srpskog tehničkog propisa;

2) zahtevi iz inostranog tehničkog propisa koje inostrano telo za ocenjivanje usaglašenosti mora da ispuni da bi sprovodilo postupak ocenjivanja usaglašenosti proizvoda, obezbeđuju najmanje isti stepen ispunjenosti zahteva koji su utvrđeni odgovarajućim srpskim tehničkim propisom za imenovano, odnosno ovlašćeno telo za ocenjivanje usaglašenosti.

Član 9.

Komisija na osnovu podnetog zahteva za priznavanje, priloženih dokaza i utvrđenih činjenica, utvrđuje da li inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti, ispunjava uslove iz člana 8. ove uredbe.

Nadležni ministar, na predlog Komisije, donosi rešenje o priznavanju važenja inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti, ako je utvrđeno da inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti ispunjava propisane uslove.

Nadležni ministar, na predlog Komisije, donosi rešenje kojim se odbija zahtev za priznavanje, ako je utvrđeno da inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti, ne ispunjava propisane uslove.

Predlozi iz st. 2. i 3. ovog člana, moraju biti obrazloženi.

Član 10.

Nadležni ministar donosi rešenje o priznavanju važenja inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti po prethodno pribavljenom mišljenju ministarstva nadležnog za poslove koji se odnose na tehničke propise.

Uz zahtev za davanje mišljenja iz stava 1. ovog člana, nadležno ministarstvo dostavlja predlog rešenja o priznavanju važenja inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti, sa obrazloženjem. Ministarstvo iz stava 1. ovog člana dužno je da mišljenje pismeno dostavi nadležnom ministarstvu u roku od deset dana od dana prijema zahteva za davanje mišljenja.

Ako mišljenje ne bude dostavljeno u roku iz stava 3. ovog člana, smatra se da nije bilo primedaba.

Član 11.

Rešenje iz člana 10. ove uredbe važi do isteka roka važenja inostrane isprave, ako je taj rok utvrđen u ispravi.

Ako u inostranoj ispravi nije utvrđen rok važenja, rešenje o priznavanju važenja inostrane isprave važi najduže tri godine od dana njegovog donošenja.

Član 12.

Rešenje iz člana 10. stav 1. ove uredbe, sadrži naročito:

1) vrstu inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti;

2) poslovno ime, odnosno naziv i adresu sedišta pravnog subjekta koji je izdao inostranu ispravu, odnosno stavio znak usaglašenosti na proizvod;

3) naziv države u kojoj je izdata inostrana isprava, odnosno stavljen znak usaglašenosti;

4) naziv inostranog tehničkog propisa na osnovu koga je izdata inostrana isprava, odnosno stavljen znak usaglašenosti, kao i naziv i broju službenog glasila u kome je taj propis objavljen; 5) vrstu, odnosno naziv proizvoda i druge podatke radi bliže identifikacije proizvoda na koji se odnosi inostrana isprava, odnosno znak usaglašenosti;

6) rok važenja rešenja.

Član 13.

Rešenje iz člana 12. ove uredbe, nadležno ministarstvo dostavlja ministarstvu nadležnom za vođenje registra inostranih isprava i znakova usaglašenosti koji važe u Republici Srbiji radi upisa u taj registar, u skladu sa zakonom kojim se uređuju tehnički zahtevi za proizvode i ocenjivanju usaglašenosti i propisom donetim na osnovu tog zakona.

Za nove isporuke proizvoda iz uvoza, za koji je rešenje o priznavanju inostranih isprava i znakova usaglašenosti upisano u registar iz stava 1. ovog člana, nije potrebno podnositi novi zahtev za priznavanje.

Pri uvozu proizvoda iz stava 2. ovog člana, kao dokaz o važenju inostranih isprava i znakova usaglašenosti koje prate taj proizvod, koristi se odgovarajući izvod iz registra iz stava 1. ovog člana.

Pitanje koje se odnosi na takse je regulisano odredbama Zakona o republičkim administrativnim taksama, i nije predmet Zakona o planiranju i izgradnji.

Da, jer odredbama Zakona o planiranju i izgradnji (kao ni drugim važećim propisima) nije uvedeno ograničenje u pogledu angažovanja odgovornog projektanta koji radi u jednoj jedinici lokalne samouprave za obavljanje nekih poslova objedinjene procedure u drugoj jedinici lokalne samouprave.

Shodno članu 117. Zakona o upravnom postupku, koji se odnosi na spajanje stvari u jednom postupku:

(1) Ako se prava ili obaveze stranaka zasnivaju na istom ili sličnom činjeničnom stanju i na istom pravnom osnovu i ako je organ koji vodi postupak u pogledu svih predmeta stvarno nadležan, može se pokrenuti i voditi jedan postupak i onda kad se radi o pravima i obavezama više stranaka.

(2) Pod istim uslovima jedna stranka ili više stranaka mogu u jednom postupku ostvarivati i više različitih zahteva.

(3) O vođenju jednog postupka u slučajevima iz st. 1. i 2. ovog člana organ će doneti poseban zaključak. Protiv tog zaključka može se izjaviti žalba, osim ako je zaključak doneo drugostepeni organ.

Takođe u skladu sa čl.145. stav 7. i 8. Zakona o planiranju i izgradnji:

Po završetku izgradnje, odnosno izvođenju radova, za objekte iz stava 1. ovog člana, po zahtevu investitora, nadležni organ može izdati upotrebnu dozvolu.

Pravnosnažno rešenje iz stava 2. ovog člana, za objekte koji se u skladu sa odredbama zakona kojim se uređuje upis u javnu knjigu o evidenciji nepokretnosti i pravima na njima mogu upisati u javnu evidenciju, kao i za promenu namene objekta, odnosno dela objekta bez izvođenja radova, predstavlja osnov za upis u javnu knjigu o evidenciji nepokretnosti i pravima na njima, a ako je za predmetni objekat, odnosno izvođenje radova izdata i upotrebna dozvola po zahtevu investitora, osnov za upis u javnu knjigu predstavlja pravnosnažno rešenje iz stava 2. ovog člana i pravnosnažno rešenje o upotrebnoj dozvoli.

Shodno čl.117. Zakona o upravnom postupku i čl.145. Zakona o planiranju i izgradnji, mišljenja smo da je moguće dobiti jednu upotrebnu dozvolu na osnovu dva izdata rešenja.

Shodno čl.10. Odluke o vrstama licenci koje izdaje Inženjerska komora Srbije, u opisu delatnosti nosioca licence 353 (Odgovorni projektant telekomunikacionih mreža i sistema), između ostalog, propisana je „izrada projekata telekomunikacionih mreža i sistema, mesne, regionalne, magistralne, vazdušne, kablovske, (KDS, Optika, ATC, SDH, PDH, RR sistemi, Mobilna telefonija, SAT sistemi), i dr.“

Obzirom da nije precizirano da se izrada projekata KDS mreže odnosi isključivo na podzemne, odnosno nadzemne mreže, mišljenja smo da nosilac licence 353 (Odgovorni projektant telekomunikacionih mreža i sistema), može da vrši izradu projekta podzemne KDS mreže.

Nadležnost za održavanje se određuje u zavisnosti od kategorije puta o kome se radi. A svakako se primenjuje čl.145, odnosno da se „izvođenje radova na uređenju saobraćajnica u okviru postojeće regulacije ulica vrši na osnovu rešenja kojim se odobrava izvođenje tih radova, koje izdaje organ nadležan za izdaavnje građevinske dozvole.“

Radovi na redovnom i periodičnom održavanju javnog puta izvode se shodno članovima 58. i 59. Zakona o javnim putevima.

U skladu sa čl. 129a Zakona o planiranju i izgradnji, privredno društvo, odnosno drugo pravno lice ili preduzetnik, koje obavlja poslove izrade i kontrole tehničke dokumentacije, odnosno koje je izvođač radova, vršilac stručnog nadzora ili tehničkog pregleda, mora biti osigurano od odgovornosti za štetu koju može pričiniti drugoj strani, odnosno trećem licu.

Shodno čl.2. Pravilnika o osiguranju od profesionalne odgovornosti, privredno društvo, odnosno drugo pravno lice ili preduzetnik koje obavlja poslove izrade i kontrole tehničke dokumentacije, odnosno koje je izvođač radova, vršilac stručnog nadzora ili tehničkog pregleda, mora biti osigurano od odgovornosti za štetu prilikom pružanja profesionalnih usluga koju može imati druga strana, odnosno treće lice u skladu sa zakonom kojim se uređuje planiranje i izgradnja.

U skladu sa čl. 129a Zakona o planiranju i izgradnji, privredno društvo, odnosno drugo pravno lice ili preduzetnik, koje obavlja poslove izrade i kontrole tehničke dokumentacije, odnosno koje je izvođač radova, vršilac stručnog nadzora ili tehničkog pregleda, mora biti osigurano od odgovornosti za štetu koju može pričiniti drugoj strani, odnosno trećem licu.

Shodno čl.2. Pravilnika o osiguranju od profesionalne odgovornosti, privredno društvo, odnosno drugo pravno lice ili preduzetnik koje obavlja poslove izrade i kontrole tehničke dokumentacije, odnosno koje je izvođač radova, vršilac stručnog nadzora ili tehničkog pregleda, mora biti osigurano od odgovornosti za štetu prilikom pružanja profesionalnih usluga koju može imati druga strana, odnosno treće lice u skladu sa zakonom kojim se uređuje planiranje i izgradnja.

Dokaz da je privredno društvo, odnosno drugo pravno lice ili preduzetnik osigurano od profesionalne odgovornosti se dokazuje ugovorom o osiguranju od profesionalne odgovornosti. Shodno čl.3. Pravilnika, lice odnosno preduzetnik iz člana 2. ovog pravilnika, osiguranje od profesionalne odgovornosti obezbeđuje zaključenjem ugovora o osiguranju od profesionalne odgovornosti, sa društvom registrovanim za ovu vrstu osiguranja.

Ugovorom se bliže uređuju međusobna prava i obaveze, kao i postupanje u slučaju naplate štete u svakom pojedinačnom osiguranom slučaju.

Shodno čl. 175. Zakona o planiranju i izgradnji, građevinski inspektor u vršenju inspekcijskog nadzora ima pravo i dužnost da proverava da li:

1) privredno društvo, odnosno drugo pravno lice ili preduzetnik koje gradi objekat, odnosno lice koje vrši stručni nadzor, odnosno lica koja obavljaju pojedine poslove na građenju objekata, ispunjavaju propisane uslove;

Shodno čl. 212. Zakona o planiranju i izgradnji, novčanom kaznom od 500.000 do 2.000.000 dinara kazniće se za prekršaj privredno društvo ili drugo pravno lice koje obavlja poslove izrade i kontrole tehničke dokumentacije, odnosno koje je izvođač radova, vršilac stručnog nadzora ili tehničkog pregleda, ako nije osigurano od odgovornosti za štetu (član 129a).

Za prekršaj iz stava 1. ovog člana kazniće se i odgovorno lice u privrednom društvu ili drugom pravnom licu novčanom kaznom od 20.000 do 100.000 dinara.

Za prekršaj iz stava 1. ovog člana kazniće se preduzetnik novčanom kaznom od 100.000 do 500.000 dinara.

Zahtev za pokretanje prekršajnog postupka iz stava 1. ovog člana podnosi nadležni građevinski inspektor.

Shodno članu 151. stav 3. Zakona o planiranju i izgradnji, licencu za odgovornog izvođača radova može da stekne lice sa stečenim visokim obrazovanjem odgovarajuće struke, odnosno smera, na studijama drugog stepena ili sa stečenim visokim obrazovanjem na studijama prvog stepena odgovarajuće struke, odnosno smera, položenim stručnim ispitom i najmanje tri godine radnog iskustva sa visokim obrazovanjem na studijama drugog stepena, odnosno pet godina radnog iskustva sa visokim obrazovanjem na studijama prvog stepena, sa stručnim rezultatima na građenju objekata.

Shodno Pravilniku o uslovima osiguranja od profesionalne odgovornosti („Sl.Glasnik RS“, br.40/2015) „suma osiguranja koju Ugovarač mora obavezno obezbediti Ugovorom, iznosi minimalno 50.000 Eura u dinarskoj protivvrednosti po srednjem kursu Narodne banke Srbije na dan isplate, za privredna društva, odnosno druga pravna lica.“

Sva odstupanja na veći iznosa su moguća ukoliko se investitor i vršilac izrade tehničke dokumentacije o tome sporazumeju u toku realizacije ugovora.

U skladu sa Zakonom o službenoj upotrebi jezika i pisma, u službenoj upotrebi je ćiričko pismo, pod čime se smatra i pismeno opštenje organa i organizacija sa strankama odnosno građanima.

U skladu sa čl. 147. stav 2. Zakona o planiranju i izgradnji, na postupak izdavanja privremene građevinske dozvole i njenu sadržinu primenjuju se odredbe koje se odnose na izdavanje rešenja iz čl.145 ovog zakona.

U skladu sa čl.16 Pravilnika o sadržini, načinu i postupku izrade i načinu vršenja kontrole tehničke dokumentacije prema klasi i nameni objekta („Sl. Glasnik RS“, br.23/2015), za potrebe pribavljanja rešenja o odobrenju za izvođenje radova iz člana 145. Zakona izrađuje se idejni projekat.

Pomoćni objekat je definisan članom 2. tačka 24. Zakona o planiranju i izgradnji, kao objekat koji je u funkciji glavnog objekta, a gradi se na istoj parceli na kojoj je sagrađen ili može biti sagrađen glavni stambeni, poslovni ili objekat javne namene. Saglasno navedenoj definiciji, glavni objekat ne mora biti sagrađen u momentu izgradnje pomoćnog objekta. Površina pomoćnog objekta nije definisana, pa u tom smislu ne postoje ograničenja.

Pitanje usaglašenosti proizvoda iz uvoza regulisano je Pravilnikom o načinu stavljanja znakova usaglašenosti na proizvode, kao i upotrebi znakova usaglašenosti. Članom 9. Pravilnika propisano je da na proizvod iz uvoza Srpski znak usaglašenosti može da se stavi na osnovu rešenja nadležnog ministra kojim je priznato važenje inostrane isprave, odnosno znaka usaglašenosti ili na osnovu izvoda iz registra o važenju inostranih isprava i znakova usaglašenosti u Republici Srbiji, kao i u slučaju inostranih isprava i znakova usaglašenosti koji važe u Republici Srbiji na osnovu potvrđenog međunarodnog sporazuma. Takođe, Srpski znak usaglašenosti može da se stavi na proizvod iz uvoza i na osnovu Potvrde o usaglašenosti koju izdaje imenovano telo za ocenjivanje usaglašenosti ili na osnovu izvoda iz evidencije tog tela o izdatim potvrdama o usaglašenosti, ako je to propisano tehničkim propisom. Na proizvod koji je usaglašen sa propisanim zahtevima i za koje je to propisano tehničkim propisom stavlja se SE znak u skladu sa uredbom kojom se uređuje oblik, izgled i sadržaj znaka usaglašenosti.

To je regulisano odredbama zakona o legalizaciji obejkata (Sl.GL. br. 95/2013, 117/2014), i nije predmet odredbi Zakona o izmenama i dopunama Zakona o planiranju i izgradnji iz decembra 2014. godine.

U skladu sa članom 66. stav 2.  Zakona o planiranju i izgradnji, „Uz zahtev za provođenje preparcelacije, odnosno parcelacije podnosi se dokaz o rešenim imovinsko-pravnim odnosima za sve katastarske parcele i projekat preparcelacije, odnosno parcelacije potvrđen od strane organa nadležnog za poslove urbanizma jedinice lokalne samouprave, čiji sastavni deo je projekat geodetskog obeležavanja.“ Prema tome, potrebno je.

Ukoliko su ispunjeni navedeni uslovi, može se provesti preparcelacija, bez obzira na ranije projekte parcelacije ili peparcelacije na građevinskoj parceli.

Pod posebnim zakonom smatra se Zakon o održavanju stambenih zgrada i pod nadziđivanjem podrazumevaju se radovi iz čl. 18. Zakona o održavanju stambenih zgrada, kojim je predviđena mogućnost saglasno propisima o planiranju i uređenju prostora i izgradnji objekata, da skupština zgrade može doneti odluku kojom „...se može izgraditi, odnosno adaptirati novi stan“. Tačno je da je sud  je izgubio nadležnost, i da do formalne promene ove odredbe Zakona o održavanju stambenih zgrada, potrebno je overiti ugovor u skladu sa Zakonom o javnom beležništvu. Međutim, Ustavni sud je doneo Odluku (objavljena u Sl. Gl. RS br. 27/2011 od 20.04.2011. godine) kojom je utvrdio da se odredbe člana 18. stav 1. u delu koji glasi  „saglašnošću vlasnika i drugih posebnih delova zgrada kojima pripada više od polovine ukupne površine stanova i drugih posebnih delova zgrada“ nisu u saglasnosti sa Ustavom i potvrđenim međunarodnim ugovorima, tako da je gore citirana odredba prestala da važi danom objavljivanja Odluke Ustavnog suda u Sl. Gl. RS. Dakle, po oceni Suda, odluke o pitanjima koje se odnose na promenu namene zajedničke nedeljive svojine mogu se donositi pod uslovom da svi  etažni vlasnici imaju pravo jednakog odlučivanja o načinu koriščenja zajedničkih delova zgrade, kao i pravo na delotvornu zaštitu u slučaju da odlukom skupštine zgrade bude izigran cilj zbog koga je pravo na prenamenu zajedničkih delova zgrade zakonom ustanovljeno.

Potrebno je prethodno uraditi projekat  parcelacije za parcelu koja se deli, pa nakon toga kroz postupak geodetskog elaborata uraditi spajanje dve susedne parcele istog vlasnika.

Nije moguće na osnovu člana 68. izvršiti spajanje dve parcele različitih vlasnika. To je moguće uraditi kroz projekat preparcelacije.

Pitanje konverzije zemljišta u naselju Rtanj

Iz pitanja proizlazi da se radi o stambenim zgradama koje su legalno sazidane, jer je navedeno da su pitanje sticanja zemljišta pokrenuli vlasnici stanova, pa oni pravo na konverziju ostvaruju bez naknade u skladu sa članom 102. Zakona, uz obavezu parcelacije u skladu sa članom 106. Zakona, koji bliže uređuje principe uspostavljanja jedinstva nepokretnosti.

Ako je pak reč o objektima koji su u postupku legalizacije, konverzija se ostvaruje uz naknadu u skladu sa čl. 70 i 105. Zakona, a parcelacije se vrši u skladu sa principima iz člana 106. Zakona. U tom slučaju treba voditi računa da li postoje uslovi za legalizacijupropisani članom 3. Zakona o legalizaciji ("Sl. glasnik RS", br. 95 od 31. oktobra 2013, 117/14), jer se u suprotnom objekat ne može legalizovati pa se ne može ostvariti ni pravo na konverziju zemljišta koje se nalazi ispod tog objekta.

Član 70. Zakona se nalazi u odeljku koji uređuje parcelaciju, a uređuje pitanje preparcelacije-formiranja građevinske parcele, mimo standarda propisanih za građevinske parcele (mala površine), u cilju uspostavljanja jedinstva nepokretnosti, za delove parcela na kojima se nalaze objekti koji su u postupku legalizacije, a građeni su na tuđem zemljištu. Ako postoje uslovi za legalizaciju takvih objekta, Zakon dozvoljava formiranje parcele ispod objekta, a vlasnik objekta  pokreće postupak propisan članom 70. Zakona,  u kome postaje vlasnik novoformirane parcele uz plaćanje tržišne cene dotadašnjem korisniku, odnosno vlasniku.

Čl. 105. i 106. Zakona se nalaze u odeljku koji uređuje konverziju. Član 105. Zakona takođe uređuje  pitanje zemljišta za redovnu upotrebu objekta, koje se  određuje u slučaju objekata u postupku  legalizaciji, dok član 106. bliže uređuje principe uspostavljanja jedinstva nepokretnosti i u slučaju ako su objekti iz legalizacije i u svim drugim slučajevima.

 Iako stvara konfuziju to što se čl. 70, 105. i 106. Zakona nalaze u različitim delovima zakona, a uređuju istu materiju, oni su u potpunoj saglasnosti i međusobno se dopunjuju, s tim što član 106, omogućuje preparcelaciju u cilju uspostavljanja jedinstva nepokretnosti i uslučaju kada na jednoj parceli postoji više legalno sagrađenih objekata. Taj član u stavu 6. izričito propisuje da se prilikom izrade projekta parcelacije za potrebe razvrgnuća suvlasničke zajednice u sudskom postupku, ne moraju se primenjivati odredbe o minimalnoj površini građevinske parcele, o pristupu javnoj saobraćajnoj površini, visini i udaljenju objekata, koji su propisani planskim dokumentom za tu zonu. Dale, po tim odredbama vlasnik legalno izgrađenog dvorišnog objekta može tražiti da mu se prizna pravo na parcelu ispod objekta, a legalizovanog objekta to pravo ostvaruje, ali uz plaćanje tržišne cene za zemljište.